Ik herinner me nog steeds het moment waarop ik het hoofd verloor. De frustratie bouwde zich al dagen op en tijdens een routinevergadering met een van mijn ondergeschikten knapte ik. Mijn woorden waren scherp, mijn toon onvriendelijk en de blik op hun gezicht - geschokt en gekwetst - was een pijnlijke herinnering dat ik een grens had overschreden.
Als leiders zijn we er vaak trots op dat we rustig blijven, maar we zijn ook mensen. Die dag leerde ik op de harde manier dat het managen van anderen begint met het managen van jezelf. Emotionele uitbarstingen...